Sètz al Barri Mercat - Carrièra dels Quicomets    Tornar a la Rèire-Pagina

Montilhas
En Oc !

Cap a la Dintrada del Siti ?
-
Primièr Capítol
-

Pagina 1
Del 20/11/99 al 30/11/99

-

Es a l’ora de la començança que se cal tot particularament trachar que los balances siàgan precises. E aquó, cada monja del Bene Gesserit o sap plan. Atal, per emprene aqueste estudi de la vida de Muad-Dib conven de l'emplaçar d’en primièr dins son temps, dins la cinquanta setena annada de l’Emperaire Padisha, Shaddam IV. Conven tanplan de plan l'emplaçar, sus la planeta Arraquin. E nos devèm pas daissar abetar pel fach que nasquèt sus Celadan e qu'i visquèt las quinzas primièras annadas de la seuna vida : Arraquin, la planeta coneguda jol nom de Montilha demorarà seuna per jamai.

( Traslat del Manual de Muad Dib, per la Princessa Irulan.)                            .

-

Dins la setmanada que precediguèt lo despart per Arraquin, coma la frenesiá dels alestiments estremals aviá tocat un gra gaireben descomportable, una femna vièlha venguèt vistalhar la maire del dròlle, Pau. Èra una nuèch lena. Las pèiras ancianas del Chastel Caladan qu’avián albergat vingt-e-sièis generasons d’Atreides èran emprenhidas d’aquel frescor ime qu'anonciava sempre un cambiament de temps. La femna vièlha foguèt enintrada per una pòrta esconduda, e menada entró la cambra de Pau per lo passatge voltat. Pendent una estona, lo poguèt mirar ela, dins son lièch. El dormissiá pas; a la claror flaca de la lampa-suspenjor qu'ondejava ras de tèrra, destriava a pro pena la pesuga fogivòla desmovedissa sul lendal, e un pas de tras, la de sa maire. La femna vièlha èra coma l’ombra d’una bruèissa; la seuna cabeladura èra de telaranhas que s’encotissián a l’entorn de traches escurs. Los uèlhs li èran coma doas pèiras arsentas.
- "Qu’es pas tròp pichonet pel seu temps, Jesca ? "
La votz fiulava e vibrejava coma una baliseta mal temprada. E la votz lena de contralto de la maire de Pau respondèt :
- " Aquò es plan conegut, qu'en çò dels Atreides, la creissença es tardièra, Vòstre Repè".
- " Se ditz, se ditz", chitèt la vièlha. "Pasmens, ja, ten quinze ans ".
- " Òc-ben, Vòstre Repè".
- " Es desvelhat, nos escota. (Aguèt un ríser mut). Lo demoniet lutrat ! Mas los del seu reng, d'enfenhement n’an mestièr. E se n'es lo Coisatz Aderach.... Alavetz ..."
Dins las tenèbras, Pau servava los uèlhs mièja-cluca desmesits a doas asclas lingetas. Atal se vesiá los uèlhs de la femna vièlha largs e lusents coma los d’un aucèl de nuèch, de mai en mai largs, de mai en mai lusents, aquò semblava.
"Dormís plan, lutrat demoniet. Deman qu'auràs besonh de totes los mejans per enfrontar mon Gom Jabar." E la vièlha despareguèt, en tirar la maire de Pau; la pòrta se rebarrèt dins una bombida. E Pau se demandava:
- " De qu'es aquò un Gom Jabar ?"
Entre totes los tresviraments recents, la vièlha bruèissa èra plan la causa mai estranha que li foguèt apareguda.
- " Vostre Repè…" E s'èra adreiçada a la seuna maire coma a una sirventa…Una Dòna Bene Gesserit, femna del Duc e maire del eiretièr del nom.
- " Un Gom Jabar... Es aquò quicòm d'Arraquin que me cal saupre ? " Se demandèt. E romeguèt de paraulas estranhas: Gom Jabar …Quoisatz Aderach... Li aviá calgut aprene tant de causas. Arraquin èra talament desparièra de Caladan. Tot çò que, recentament, li avián encluscat virolejava ara dins son esperit. Arraquin ... Montilha... La planeta de las Arenas... Tufir Agat, lo Mestre Assassin del seu paíre li avià aprés: los enemics mortals, los Arconem demorèron sus Arraquin ochanta ans de long. Avián senhat un contrach de mièg-fèu amb lo consòrci CHOM per l'esplechament de la Mescla, l'espècia geriatrenca. D'ara endavant l'Ostal dels Arconems anava èsser remplaçat per lo dels Atreides que recebiá Montilha en fèu sens cap restrenhement. Al primièr vejaire, aquò èra una victòria per lo Duc Leto Atreide mas, segon Agat, aquò reporgissiá en realitat un perilh mortal. Lo Duc èra popular ran dels Ostals Grands del Landsrad, " e un òme tròp popular encausa la gelosiá dels potents "... Arraquin... Montilha... La planeta de las Arenas... Pau se dormiguèt tornar, e somièt d'una cauna Arraquina. D'èssers silentoses s'arboravan alentorn d'el, dins la claror pallinèla dels luseires. Tot èra pas que solemne, atal coma l'enins d'una catedrala. Perceviá lo bruch lonhdan de gotas d'aiga. Al còr del sòmi, se diguèt que de tot s'en brembariá a son esvelh. Totjorn se brembava dels somis endevinièrs. Lo pantais s'estavaniguèt. S'esvelhèt dins la tebesa del seu lièch…Sòsquèt, sòsquèt longtemps. Chastèl Caladan s'ameritava pas lo mendre retic. Teniá ni jòcs, ni mai companhs del seu temps sus aquel monde. Lo Doctor Yuèl, son abaleire, li aviá daissat entendre que lo sistèm de las castras èra pas tan regidenc sus Arraquin. Sus Arraquin, al confinh del desert, d'òmes vivián que dependián de cap de cháton, de cap de bohar, los Fremans, lo pòble del eissiròc, liure de tota rèula emperiala. Arraquin... Montilha... La planeta de las Arenas...Pau percebèt totas las tesadas que lo perprenián e decidiguèt de botar en practica los acorsòts del còs e de l'esperit que sa maire li aviá ensenhat. Tres enspiracions brèvas endralhèron lo procedum: tombèt dins un estat de percebuda ondejanta ... afustèt son esciença ... deslatason pulsativa ...fòra del mecanisme non afustat de l'esciença ... causida… enriquiment de la sang e besalament rabent dels rodòls subrecargats... nat pòt pas apténer manjar, seguretat, libertat per lo sol enstinct... L'esciença bestiala s'espandís pas al delai d'un estona balhada, tanpauc coma admèt pas la podença de l'escantiment de las seunas victimas. La bèstia destrusís sens congrear. Sos plasers, en èsser al nivèl dels sentits desfugisson lo perceptal... A l'èsser uman li fa mestièr una grasilha per alutrar l'estelam. Una esciença sanfloradament afustada, atal es aquela grasilha. Lo compliment del còs resulta del flus nerviós e sanguinenc en accòrdi amb una esciença menimosa dels besonhs celars, èissers / celas / causas tot es non permanent, tot lucha cap al flus de permanença. De longa, la leiçon se tornava dins l'esciença ondejanta de Pau, encara e encara. Tras las parpèlas clausas, percebèt la claror jauna de l'alba que florejava lo marge de la fenèstra de la cambra. Dobriguèt los uèlhs sul dessenh familhar de las fustas del plafon e alavetz ausiguèt los ressons de la vida febrosa del Chastèl. Puèi se dobriguèt la pòrta e apareguèt sa maire. Los uèlhs mairals avián una espremida solemna dins la cara ovalenca, fleumatica . Sos cabels, mantenguts per una veta negra, avián la color del bronze.
- " Siás esvelhat ?, diguèt . " Dormiguères plan ? "
- " Oc ".
El se l'agachava e, mentre qu'ela causissiá los vestits dins la penjariá, descelèt la tesada que la perpreniá dins lo moviment de sas espatlas. Aquò seriá passat despercebut per qualqu'un mai, mas Pau èra estat abalit dins la Dralha Bene Gesserit, amb lo sens agut de l'agachança. Sa maire, en se virar, li parèt una gona de mièja-ceremoniá, qu'arborava la crèsta de falcon roge, emblèm des Atreides.

( de seguir )

-

Je suis trop petite, cliquez en haut ! 

-

Ieu soi tròp pichona !

Sus CiutatCity podètz ara escotar de Musica Occitana, e comandar de Libres, de DisqueMats, de Camisets e de Bandièras, al Mercat de CiutatCity, per viure al Biais Occitan en Occitania. E perqué pas aprene l'Occitan de la Vila e de l'Avenidor ? Rejonhètz la vòstra cultura e juntatz-nos per fargar los medis necites per vos, los vòstres e l'Avenidor.

Cap de Pagina

CiutatCity

Send us a message, if you are involved in Occitan Culture, if you like this presentation, and give us your point of view about it, at our e-mail.